The Sims 4 nie chce się skończyć. Dokąd zmierza seria?

The Sims 4 nie chce się skończyć. Dokąd zmierza seria?

The Sims 4 zadebiutowało w 2014 roku. Od tego czasu zdążyły zmienić się generacje konsol, trendy w branży i sposób dystrybucji gier, a czwarta część serii nadal otrzymuje kolejne rozszerzenia. Sama gram w The Sims od pierwszej odsłony i mam prawie wszystkie dodatki do „czwórki”. Powinnam więc cieszyć się, że gra wciąż jest rozwijana. Coraz częściej zastanawiam się jednak, czy rzeczywiście mamy do czynienia z rozwojem, czy raczej z dokładaniem następnych produktów do konstrukcji, która już dawno powinna doczekać się następcy.

Premiera dodatku Królewskie dziedzictwo ponownie pokazała największy problem The Sims 4. Pomysł jest naprawdę dobry, nowe mechaniki potrafią pobudzić wyobraźnię, a podczas rozgrywki łatwo wymyślić kilka ciekawych historii. Jednocześnie po paru wieczorach pozostaje znajome wrażenie, że otrzymaliśmy przede wszystkim fundament pod coś znacznie większego. Fundament, którego nikt prawdopodobnie nie zamierza już rozbudować.

Tekst powstał na podstawie klucza do dodatku The Sims 4: Królewskie dziedzictwo, który otrzymałam od wydawcy. Nie miało to wpływu na moją opinię.

Królewski pomysł, niepełne wykonanie

Królewskie dziedzictwo pozwala tworzyć dynastie, ustalać ich wartości oraz budować prestiż rodu. Simowie mogą zdobywać szlacheckie tytuły, walczyć o władzę, wyznaczać następców, uczestniczyć w pojedynkach i wywoływać skandale. Dochodzą do tego sekrety, intrygi, szantażowanie rywali i przewroty zmieniające układ sił. Na papierze brzmi to jak idealny zestaw narzędzi do tworzenia wielopokoleniowych historii.

I rzeczywiście, sam pomysł został nieźle przemyślany. Szczególnie dobrze wypadają mechaniki, które pozwalają samodzielnie budować relacje między członkami rodu, decydować o sukcesji i tworzyć rodzinę targaną konfliktami. Skandale mogą wpływać na związki, karierę oraz prestiż dynastii, a gracz wybiera, czy Sim publicznie przeprosi, zaprzeczy zarzutom, czy spróbuje wykorzystać sytuację na swoją korzyść.

Podczas rozgrywki sama miałam kilka pomysłów na ciekawe scenariusze. Mogłam stworzyć ród, w którym rodzeństwo walczy o sukcesję, doprowadzić do skandalu albo spróbować przejąć władzę. Problem polega na tym, że najwięcej musiałam dopowiedzieć sobie sama. The Sims zawsze opierało się na wyobraźni graczy, ale kolejne dodatki coraz częściej dostarczają jedynie zestaw luźnych narzędzi, zamiast stworzyć z nich głębszy i bardziej spójny system.

Królewskie dziedzictwo wystarczyło mi na kilka wieczorów. Sprawdziłam jego najważniejsze możliwości i chociaż bawiłam się nieźle, nie poczułam większej potrzeby prowadzenia dynastii przez następne pokolenia. Początkowa ekscytacja ustąpiła miejsca pytaniu: co dalej?

W opiniach o dodatku powtarzają się zarzuty dotyczące powolnego rozwoju szlacheckiej kariery, wykorzystywania rozwiązań znanych z wcześniejszych pakietów oraz potencjału, który nie zawsze przekłada się na odpowiednio rozbudowaną rozgrywkę. Z drugiej strony system skandali i swoboda tworzenia własnych historii zostały przyjęte bardzo dobrze. To chyba najlepiej podsumowuje całe rozszerzenie: potrafi dostarczyć zabawnych sytuacji, ale dużo zależy od tego, ile sam gracz zdoła z niego wyciągnąć.

Nie oczekiwałam drugiego The Sims Średniowiecze. Mimo wszystko trudno nie pomyśleć, że królewski motyw zasługiwał na osobną grę albo przynajmniej znacznie większe rozwinięcie. W obecnej postaci przypomina projekt pochodzący jeszcze z czasów The Sims 2: ciekawy i pełen uroku, ale zamknięty w ograniczonej konstrukcji. Różnica polega na tym, że dziś jest to duży, osobno płatny dodatek do gry mającej już ponad 12 lat.

Dodatki, które wciąż czekają na rozwinięcie

Podział zawartości na wiele mniejszych produktów nie jest w The Sims niczym nowym. W przypadku czwartej części osiągnął jednak skalę, przy której coraz trudniej oceniać poszczególne rozszerzenia w oderwaniu od całego katalogu.

Mamy duże dodatki, pakiety rozgrywki, pakiety akcesoriów, kolekcje oraz zawartość premiową. Poszczególne produkty potrafią oferować atrakcyjne motywy, ale często sprawiają wrażenie niepełnych. Nie dlatego, że brakuje w nich przedmiotów albo nowych ubrań. Brakuje przede wszystkim rozwijania mechanik i łączenia ich w jeden żyjący system.

Królewskie dziedzictwo mogłoby w interesujący sposób współpracować z wieloma wcześniejszymi dodatkami. Polityka, sukcesja, reputacja, związki, rodzinne konflikty, majątek i wpływy aż proszą się o bardziej złożone zależności. The Sims 4 coraz bardziej przypomina jednak zbiór oddzielnych atrakcji. Można przez pewien czas prowadzić restaurację, zostać celebrytą, wychowywać konie, zarządzać biznesem albo stworzyć królewską dynastię. Każdy z tych pomysłów ma potencjał, ale rzadko staje się początkiem większej zmiany w całej grze.

Być może właśnie dlatego kolejne rozszerzenia coraz szybciej mi się kończą. Nie chodzi o dosłowny brak aktywności. Chodzi o brak poczucia, że nowe mechaniki naprawdę zmieniły codzienne życie Simów. Po kilku wieczorach często wracamy do tego samego schematu, tylko w nowych ubraniach i otoczeniu.

The Sims 4 jako platforma sprzedażowa

W 2022 roku podstawowa wersja The Sims 4 przeszła na model free-to-play. Można było uznać to za sposób na obniżenie progu wejścia do rozbudowanej już gry. Dziś coraz wyraźniej widać jednak, że darmowa podstawa stanowi przede wszystkim wejście do ogromnego katalogu dodatkowej zawartości.

W marcu 2026 roku EA poszło o krok dalej, wprowadzając Marketplace oraz nową wirtualną walutę Moola. Za jej pomocą gracze mogą kupować Maker Packs, czyli zestawy zawartości przygotowywane przez zatwierdzonych twórców. Autorzy otrzymują około 30 procent wartości sprzedaży, natomiast materiały są sprawdzane pod względem technicznym i dostosowywane do wymagań gry.

Początkowo Marketplace działało na komputerach, ale już 16 kwietnia trafiło również na PlayStation i Xbox. Po tej zmianie kolekcje przestały być sprzedawane w systemowych sklepach Sony i Microsoftu. Gracze konsolowi kupują je teraz bezpośrednio w grze, za Moola, obok zawartości przygotowywanej przez społeczność.

Można znaleźć w tym kilka zalet. Twórcy zyskują oficjalny sposób zarabiania na swojej pracy, a gracze otrzymują zawartość sprawdzoną przez EA. Szczególnie istotne jest to dla użytkowników konsol, którzy wcześniej nie mieli takiego dostępu do modyfikacji i CC jak osoby grające na komputerach.

Sama nie korzystam obecnie z modyfikacji. Robiłam to jeszcze w czasach The Sims 2, ale w kolejnych odsłonach całkowicie z nich zrezygnowałam. Teoretycznie Marketplace nie odbiera mi więc niczego, z czego korzystałam na co dzień. Mimo to trudno mi przejść obojętnie obok kolejnego poziomu monetyzacji dodanego do gry, która już wcześniej została podzielona na ogromną liczbę osobno sprzedawanych produktów.

Wirtualna waluta dodatkowo utrudnia bezpośrednią ocenę ceny. Zamiast zobaczyć, ile naprawdę kosztuje zestaw, najpierw kupujemy pakiet Moola, a dopiero później wymieniamy go na interesującą nas zawartość. Jest to rozwiązanie dobrze znane z innych gier usług, ale The Sims 4 nie zaczynało przecież jako darmowa usługa. Wielu graczy kupiło podstawową wersję w 2014 roku, a następnie przez ponad dekadę dokładało do niej kolejne rozszerzenia.

Marketplace nie zastąpiło dużych dodatków, pakietów ani kolekcji. Zostało do nich po prostu dołączone. Możemy więc kupić dodatek zawierający nie do końca rozwinięty pomysł, a następnie wrócić do wbudowanego sklepu po kolejne stroje, fryzury i elementy wyposażenia.

Nowy model nie pozostał przy tym niewielkim eksperymentem. Według danych opublikowanych przez EA w pierwszych 90 dniach programu twórcy z ponad 20 krajów wydali 37 Maker Packs, a gracze pobrali je ponad 600 tysięcy razy. Firma zapowiada kolejne rodzaje zawartości i nowe zestawy pojawiające się regularnie. Marketplace stało się więc kolejnym stałym filarem The Sims 4.

Do tego dochodzą inne sposoby sprzedaży i podtrzymywania zaangażowania. W maju w grze pojawiły się dwa zestawy inspirowane serialem Bridgertonowie. Można było kupić je osobno albo w pakiecie zawierającym trzy dodatkowe przedmioty, a premierze towarzyszyło ograniczone czasowo wydarzenie z nagrodami za regularne logowanie. Każde z tych rozwiązań może wyglądać niegroźnie, kiedy oceniamy je oddzielnie. Razem tworzą jednak coraz bardziej rozbudowany system zachęt, walut, ekskluzywnych bonusów i produktów dostępnych tylko w określony sposób.

Nie dziwi mnie więc, że część społeczności odebrała Marketplace jako powrót The Sims 3 Store albo odpowiednik płatnych modyfikacji znanych z gier Bethesdy. Kontrowersje wywołało również 30 procent trafiające do autorów Maker Packs. EA daje twórcom narzędzia, kontrolę jakości i dostęp do ogromnej grupy odbiorców, ale jednocześnie zarabia na pracy społeczności, która przez lata bezpłatnie podtrzymywała zainteresowanie grą.

Gdzie w tym wszystkim jest The Sims 5?

Przez długi czas Project Rene był powszechnie uznawany za następcę The Sims 4. Obecnie EA mówi już wprost, że nim nie będzie. Projekt zmienił się w nastawiony na rozgrywkę społecznościową, mobilny symulator życia, który ma funkcjonować jako osobne doświadczenie.

Nie oznacza to całkowitej rezygnacji z dużej gry jednoosobowej. EA zapewnia, że ponad połowa zespołu pracującego nad marką zajmuje się The Sims 4 oraz „kolejną ewolucją” jednoosobowego symulatora życia. Firma buduje całą rodzinę produkcji przeznaczonych na komputery, konsole i urządzenia mobilne. W styczniu zapowiadała więcej informacji w nadchodzących miesiącach, ale nadal nie poznaliśmy konkretnej formy, tytułu ani daty wydania pełnoprawnego następcy.

W styczniu 2026 roku wyłączono również The Sims Mobile. Nie oznacza to jednak odwrotu od urządzeń mobilnych, ponieważ właśnie na nich ma skupiać się Project Rene. Wygląda raczej na porządkowanie miejsca pod kolejną produkcję niż rezygnację z tego rynku.

EA tłumaczy dalszy rozwój czwartej części między innymi tym, że gracze zgromadzili w niej ogromne biblioteki dodatków, zapisów i własnych kreacji. Rozpoczęcie wszystkiego od początku oznaczałoby utratę zakupionej zawartości. Z perspektywy gracza brzmi to rozsądnie. Sama mam prawie wszystkie dodatki i trudno byłoby mi po prostu zostawić je za sobą.

Z drugiej strony właśnie ta biblioteka stała się najlepszym argumentem przeciwko stworzeniu następnej części. Im więcej kupujemy, tym trudniej zakończyć rozwój The Sims 4. Im dłużej gra pozostaje na rynku, tym więcej można do niej sprzedać. Powstaje zamknięte koło, w którym nasze przywiązanie do zgromadzonej zawartości pomaga utrzymywać przy życiu coraz starszą technologię.

Koniec The Sims, jakie znaliśmy?

Nie sądzę, żeby seria The Sims zmierzała ku końcowi. Przeciwnie, EA chce rozszerzyć ją na kolejne produkcje, platformy i modele rozgrywki. Możliwe jednak, że kończy się czas, w którym po kilku latach otrzymywaliśmy nową, numerowaną odsłonę z przebudowaną od podstaw symulacją.

The Sims 4 stopniowo przestaje być pojedynczą grą. Staje się platformą, na której spotykają się dodatki, mniejsze pakiety, darmowe aktualizacje, płatna zawartość społeczności, wirtualna waluta, bonusy za zakup zestawów i ograniczone czasowo wydarzenia. Królewskie dziedzictwo dobrze pokazuje zarówno zalety, jak i ograniczenia tego kierunku. Ma ciekawy pomysł, kilka dobrze przemyślanych systemów i daje graczom narzędzia do tworzenia własnych opowieści. Jednocześnie po kilku wieczorach pozostawia poczucie niewykorzystanego potencjału.

Wciąż lubię The Sims. Gram w tę serię od pierwszej części i zapewne jeszcze nieraz wrócę do „czwórki”. Nie chcę jednak kolejnych tematów, które jedynie na chwilę przykrywają jej wiek. Chciałabym zobaczyć, jak wszystkie te pomysły mogłyby wyglądać w nowoczesnym symulatorze życia, w którym mechaniki rzeczywiście na siebie wpływają.

Być może największym problemem The Sims 4 nie jest więc to, że gra ma ponad 12 lat. Problem polega na tym, że nadal przynosi wystarczająco duże zyski, aby nigdy nie musiała się naprawdę skończyć.